เริ่มจาก ศูนย์

วันหยุดสองสามวันติดกัน ทำให้มีเวลาแวบอ่านหนังสือที่อยากอ่านจบไปสองเล่ม

เล่มที่อ่านไปตื่นเต้นไป อยากเล่าให้ใครๆฟัง คือเริ่มจาก ศูนย์ (เคล็ดลับจาก 21 คนธรรมดา ที่กระโดดมาเป็นเจ้าของกิจการ) หนังสือแปลสำนวนอ่านง่าย ได้แรงบันดาลใจ เขียนโดย เวส มอสส์ แปลโดยเกื้อกูล กอปรไมตรี

เล่าถึงเคล็ดลับในการทำธุรกิจ ดูเหมือนแค่หลักการง่าย ๆ 4 ข้อ

แต่กว่าจะผ่านได้ ไม่น่าง่าย  ข้อแรก ใช้สิ่งที่มีอยู่แล้วให้เป็นประโยชน์

ข้อสองประเมินอุปสรรคให้ต่ำเข้าไว้ ข้อสาม

สร้างเครือข่าย และข้อสี่ เป็นฝ่ายรุก

เคล็ดลับทั้งสี่ข้อ ดูจะสั้นๆ ง่ายๆ   แต่ว่าถ้าลองลงมือเป็นเจ้าของธุรกิจเอง ก็จะเข้าใจว่าไม่ง่าย  อย่างน้อยที่สุดหนังสือเล่มนี้ ทำให้เรารู้สึกว่ามีเพื่อน รู้สึกว่าคนที่ทำธุรกิจต่างก็ต้องเคยผ่านช่วงเวลาการต่อสู้ เหมือนๆกับที่เรากำลังเจอ

เราจะสำเร็จหรือล้มเหลว  คำตอบคงอยู่ที่การลงมือทำ อย่างเต็มที่หรือเปล่า 

ความสำเร็จในธุรกิจ คงไม่เหมือนการซื้อล็อตเตอรี่ แค่ซื้อแล้วนั่งรอลุ้นถูกรางวัล 

ขึ้นชื่อว่าธุรกิจหรืองาน ต้องลงมือทำ ต่อสู้ แก้ไขปัญหา และรอเวลาที่ดอกผลแห่งความสำเร็จงอกงาม  จะเร็วหรือช้า  ธุรกิจก็ไม่เหมือนกับล็อตเตอรี่ที่จะประกาศผลวันที่ 1 และ 16  เมื่อวันที่ดอกผลเริ่มผลิดอก เราคงจะรู้เอง ดอกผลที่เรารดน้ำ พรวนดินดูแลได้เอง ไม่ต้องรอโชคชะตา

1 comment มีนาคม 5, 2007 owlnista007

คำสอนของพ่อ

ในชีวิตเรามีคนสองคนที่เรียกว่า “พ่อ”

พ่อ  พ่อจริงๆ ที่ปะคารมกันเสมอ ตามวิถีประชาธิปไตยของบ้าน  ที่สมาชิกมีความคิดเห็นไม่ค่อยลงรอยกัน

พ่อโอ้  พ่อที่เป็นแรงบันดาลใจ  คำสอนของพ่อส่วนหนึ่ง ทำให้เราเป็นเราทุกวันนี้

หลังจากตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย  ตัดสินใจนัดพ่อโอ้คุยเรื่องความไม่สบายใจในการทำงาน  คุยกันเคล้าน้ำตาเหมือนเคย แพ้ทางพ่อโอ้เหมือนเดิม

แต่ได้กำลังใจ  ได้แรงกระตุ้นให้อดทน

เรื่องที่เราเห็นว่าใหญ่วันนี้ อาจเป็นเรื่องเล็กเมื่อเรามองกลับมา

อย่าใช้เวลาเครียดมากกว่าเวลาทำงาน

ในหลวงท่านมีเรื่องทุกข์มากกว่าเราเยอะ 

ท่านยังสู้เป็นตัวอย่างสำหรับคนไทยเลย

รู้สึกดี ที่ตัดสินใจไปหาพ่อโอ้วันนี้ 

อย่างน้อยที่สุดก็ได้กำลังใจมากองโต..

พ่อโอ้ เชื่อและมั่นใจในสิ่งที่เราทำเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง

เราก็น่าจะมั่นใจ และลงมือทำจริงๆอีกซักยกนะ

ทุกชีวิตต้องผ่านความอดทน พ่อโอ้ว่าอย่างนั้น เราเห็นว่าจริงด้วย…..

Add comment กุมภาพันธ์ 18, 2007 owlnista007

ชีวิตมีสิ่งที่เราอยากทำ อยากพูดอีกมาก

เพิ่งตื่นจากฝัน น้ำตาเต็มหน้า

ฝันไม่ดี ที่ไม่ต้องการให้เกิดขึ้นในชีวิต

ฝันว่าแม่ และน้องชายจากไป จากไปจากโลกนี้

ในฝัน เห็นพ่อร้องไห้หนัก หนักแบบที่เราไม่เคยเห็น

และไม่อยากจะเห็น

ภาพชัดจนเราสัมผัสน้ำตาเต็มหน้าเราเอง

ตื่นมารู้สึกเหนื่อย จนต้องตั้งสติ

น้องชายที่จากไปในฝันมาเคาะประตูห้อง

เขาหยิบของตามปกติ มีแต่เราที่รู้สึกไม่ปกติ

ใจหายอย่างบอกไม่ถูก  บางสิ่งบางอย่างเตือนสติเรา

ภาพฝันร้ายที่ใครก็ไม่อยากให้เป็นจริง

แต่ในความจริง คือธรรมดาของโลก เกิด แก่ เจ็บ ตาย

ต้องเกิดขึ้นแน่ๆ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง  ไม่ไกล ก็ใกล้

กำลังถามตัวเองว่า  ก่อนที่จะถึงวัน  เราได้ทำอะไรเพื่อคนที่เรารัก เราเคยพูดอะไรในสิ่งที่ควรพูดกับเขาหรือยัง

ในทางตรงกันข้าม 

อาจไม่ใช่คนที่เรารักจะจากไป  อาจเป็นเรา

เราได้ทำอะไรที่ควรทำหรือยัง 

เราได้พูดอะไรที่ควรพูดแล้วหรือยัง

มีคำตอบบางเรื่องอยู่ในใจ เราอาจเหลือเวลาสำหรับ

สิ่งที่จำเป็น สำหรับชีวิตจริงๆ ที่ควรทำ

สิ่งจำเป็น ที่อยากทำก่อนที่จะไม่ได้ทำ…..

Add comment กุมภาพันธ์ 18, 2007 owlnista007

อยากโทรหา อยากบอกว่าคิดถึง แต่……

ตื่นเช้ามา   มีเรื่องยิ้มๆ หลายเรื่อง 

ทำให้มีแรงหายใจไปอีกวันหนึ่ง  หลังจากได้รับความรัก

อย่างท่วมท้นจากมิตรรักญาตผู้ใหญ่  จนอยากให้คนอื่นบ้าง 

อยากหยิบโทรศัพท์มากด บอกรักพ่อแม่พี่น้อง  เพื่อนสนิท มิตรสหาย

ก็ทำไม่ได้  เพราะโทรศัพท์โดนตัดสัญญาณมา 3 – 4 วันแล้ว

เนื่องจากยังไม่ได้จ่ายค่าโทรศัพท์ 

ก็เลยเป็นผู้สื่อสารที่เห็นแก่ตัวไปหน่อย คือรับได้ ใครจะโทรเข้า 

ส่งmassageมาหวานขนาดไหน รับได้หมด  แต่พอจะส่งบ้าง หมดสิทธิ์

ไม่เป็นไรโดนตัดสัญญาน ไม่ได้หมายความว่าจะมาตัดขาดความรักและคิดถึงเราได้บางคนเราก็ส่งไปทาง MSN บางคนคงจะได้รับทางอีเมล์  หรือบางคนอาจจะแว่วๆ ได้รับทางอากาศบ้าง ถ้าช่องความถี่ในความคิดถึงเราตรงกัน

ไม่ได้มีโอกาสวันเดียวแค่วันแห่งความรัก  ทุกวันเราก็บอกรัก บอกคิดถึงกันได้

ถ้าเรารู้สึกจริง วันนี้ยังไม่บอกไม่เป็นไร แค่รักกัน ห่วงใยกันให้เหมือนว่า

ทุกวันเป็นวันแห่งความรัก 

จ่ายค่าโทรศัพท์แล้ว โทรไปบอกรักก็ยังไม่สาย (เนอะ)

                               

Add comment กุมภาพันธ์ 14, 2007 owlnista007

ขอให้ทุกวันเป็นวันที่ยิ้มได้

วันนี้ตื่นปกติ

รีบลุกล้างหน้าลงมาเปิดหน้าจอโน้ตบุ๊ค (ยังไม่ได้อาบน้ำ เข้าใจถูกแล้วล่ะ)

ต้องรีบมาปั่นงานการบ้าน ที่เล็กโทรมาหาให้ช่วยทำเมื่อคืนให้เสร็จ

รีบเปิด MSN ดูว่ามีอีเมล์เข้ามาหรือเปล่า

 ติ๊ดส่ง message มา (……………..) ทำหน้าที่ของเพื่อนรัก และทำให้ยิ้มแรกบานอยู่ข้างใน

Winnie เพื่อนชาวสิงคโปร์ทักเข้ามาแต่เช้า เล่าว่าวันนี้ไม่มีอะไรโรแมนติกจากสามีเลย ปลอบใจเพื่อนไป เขาให้ของขวัญเป็นลูกชายหน้าตาน่ารักน่าชังแล้วไง

Winnie ให้อีเมล์ของ Pris เพื่อนอีกคน ก็เลยได้คุยกันสามคนทาง M

รู้สึกดีจัง  เพื่อน แม้จากกันไปนานแค่ไหน ถ้าเรารักกัน เมื่อเจอกันเพื่อนก็ยังเข้าใจในเพื่อน ทำให้เพื่อนรู้ว่า โลกยังกว้างใหญ่ รอให้เราออกค้นหา

โทรศัพท์ไปหาเล็กที่ม.หอการค้าพี่อู๊ดรับสาย 

ได้สวัสดีวันแห่งความรักกับพี่อู๊ดด้วย  พี่อู๊ดแซวว่า เมื่อไรจะให้ไปจดทะเบียนรับรองความเป็นลูกสาวซะที  หัวเราะกลับว่า ยังไม่จดหรอกกลัวได้รับมรดก

แล้วก็เลยโทรหาป้าอัญที่ห้องพยาบาล สวัสดีวันวาเลนไทน์ น้ำตาซึมนิดนึง

บอกว่าขอโทษที่ไม่ได้ไปสวัสดีปีใหม่  ป้าบอกกลับมาว่า  แค่คิดถึงกันและโทรมาหาก็ดีใจแล้ว  แล้วชวนไปกินข้าวกันถ้ามีเวลา 

 การสื่อสารวันนี้  ทำให้เรารู้ตัวว่า เราโชคดี  ที่มีคนที่รักเราเสมอ รักที่เป็นตัวเรา

คงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ไม่ได้รู้สึกเหงา   แม้ว่าวันนี้จะไม่มีนัดทานข้าว หรือได้รับดอกไม้ซักดอก  เราก็จะยิ้มได้  ดอกไม้ไม่ได้สำคัญกว่าความรัก ความหวังดี  ที่คนที่เรารักมีให้เราเสมอ  …..     ขอบคุณทุกคนในชีวิต ที่ทำให้ทุกวันเป็นวันแห่งความรักของเรา

Add comment กุมภาพันธ์ 14, 2007 owlnista007

ทำไมต้องมี MSN ด้วย

เมื่อคืนนั่งสอนใหม่ เข้าไปในบล็อค owlnista007 แล้วก็เลยลองเปิด MSN ให้ดูว่ามันมีประโยชน์มาก  ช่วยให้เราสื่อสารกับเพื่อนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันได้

เล่าให้ฟังตอนกุ๊งอยู่อเมริกา แล้วได้ M คุยกันทำให้รู้สึกว่าไม่ห่างกัน

ใหม่ยังสงสัยว่า ถ้าคนอยู่กรุงเทพฯ แล้วทำไมไม่โทรคุยกัน ทำไมต้องเสียเวลานั่งพิมพ์

ขี้เกียจหาคำตอบ  เพราะ คิดว่าทุกคนต่างก็มีช่องทางการสื่อสารของตัวเอง

สำหรับเพื่อนบางคน   เราต้องเห็นหน้า คุยกันยกมือยกไม้ เหมือนคนจะตีกัน

จึงจะรู้สึกว่าสนุก และมีรสชาด

เพื่อนบางคน  เราเลือกใช้วิธีส่ง message ข้อความสั้นๆให้กำลังใจ

เพื่อนอีกคน เราเลือกที่จะกดโทรศัพท์ถี่ เพื่อส่งเสียงคุย  ไม่ใช่เราชอบเล่น m

ไม่ใช่เราชอบคุยโทรศัพท์ หรือว่าอยากเจอหน้าใครเป็นพิเศษเพื่อจะได้คุยกันซึ่งๆหน้า

แต่เป็นเพราะคน แต่ละคนไม่เหมือนกัน  การสื่อสารถึงแต่ละคนก็ต่างกัน

ไม่รู้ว่าใครคิด m แต่ขอบคุณที่ msn ทำให้เรามีช่องทางในการสื่อสารกับคนอื่นมากขึ้น โดยเฉพาะในเวลาที่อยากสื่อสารแต่ไม่อยากพูด  หรือในช่วงที่โทรศัพท์

มือถือโดนตัดสัญญาน  เพราะยังไม่ได้จ่ายค่าโทรศัพท์

ช่างเถอะว่าใครจะเป็นคิด  แต่เราเลือกใช้ประโยชน์จากสิ่งที่เขาอุตส่าห์คิด         คุ้มค่ารึเปล่า

1 comment กุมภาพันธ์ 12, 2007 owlnista007

บ้าน

บ้าน

คือสิ่งก่อสร้างที่มีฝาสี่ด้านกั้นเพื่อไม่ให้คนภายนอกเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน

มีหลังคาใหญ่ไว้ป้องกันแดด ฝน  และมีคนอาศัยอยู่ข้างใน

เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา บ้านที่อยู่ในกรุงเทพ  มีพ่อและแม่มาอยู่ด้วย

ทำให้บ้านต่างจากบ้านที่เราอยู่มาเองสองปี

ทุกเช้าแม่จะตื่นเช้าเข้ามาถามว่า  ยังไม่ได้นอนกันอีกเหรอ 

แล้วจะทำงานกันไหวมั๊ย

ตอนกลางวัน  บ้านจะเรียบร้อย ผ่านการกวาด การถูอย่างปราณีต

ตอนเย็นจะมีข้าวสวยร้อนกรุ่น และกับข้าวแสนอร่อยวางรอที่โต๊ะชั้นล่าง

และอาหารหวานตบท้ายมื้อเย็น

ทุกวันตู้เย็นที่ร่ำรวยไปด้วยถุงพลาสติกใส่อาหาร น้ำเต้าหู้

ขนม ผลไม้ ที่เจ้าของกินไม่หมด  และคราบต่างๆนานา

ถูกแทนที่ด้วยความสะอาด   และขวดนำเปล่าที่กรอกเต็มทุกขวด

วางเรียงรายพร้อมให้บริการ

เย็นนี้แม่บอกว่า จะกลับบ้านแล้ว เรานั่งคุยเฮฮารอส่งแม่และพ่อขึ้รถอยู่หน้าบ้าน

ล้อรถกะบะคู่ใจของพ่อเคลื่อนออกไป

ใจเราหายไปพร้อมกับที่ท้ายรถลับตา

เรารู้สึกเสียดายเวลาที่แม่อยู่ด้วย 

ไม่ใช่เพราะบ้านที่สะอาด

ไม่ใช่แค่อาหารอร่อยที่แม่ทำ 

ไม่ใช่แค่น้ำเต็มตู้เย็นที่แม่กรอกให้

แต่เป็นทุกอย่างที่แม่ดูแลเรา ความห่วงใยที่ไม่มีใครทำให้เรา

ได้อย่างที่แม่ทำ

คิดถึงแม่คิดถึงบ้าน

บ้านที่ไม่ใช่แค่สิ่งก่อสร้างที่มีฝาสี่ด้าน และหลังคาใหญ่

แต่เป็นบ้านที่มีคววามรัก ความห่วงใย

ที่พ่อและแม่สร้างขึ้นเพื่อรึงรัดให้ความปลอดภัยทุกคนในบ้าน

ให้มีกำลังใจทำงาน มีแรงต่อสู้กับทุกปัญหาไม่ว่าจะหนักแค่ไหน

แค่ได้รู้ว่า เมื่อกลับมาบ้าน 

เราจะได้เดินบนพื้นบ้านสะอาดที่ได้รับการกวาดดู  ด้วยความเอาใจใส่ของแม่ 

เราจะได้อิ่มด้วยอาหาร ที่แม่ตั้งใจเตรียมไว้ให้

เราจะได้พูดคุย ตอบคำถามที่ตั้งขึ้นเพราะความรักความห่วงใย

นี่คือ บ้าน ที่เราอยากอยู่ทุกวัน   บ้านที่เราคิดถึง……….

2 ของความคิดเห็น กุมภาพันธ์ 9, 2007 owlnista007

การเดินทางคนเดียว แต่ไม่เดียวดาย

ปีนี้เป็นปีที่มีการพูดคุย ไถ่ถามเรื่งความรักมากที่สุด  ถ้าเป็นต้นไม้คงจะเรียกว่าเพราะวงปีมันหนาแน่นขึ้น แต่เพราะเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ส่ายหัวปฏิเสธไม่ได้ว่า

เพราะอายุมากขึ้น 

ตอนที่อายุ 10 ปี เราอิจฉาผู้ใหญ่และรู้สึกว่าตัวเองโตแล้ว  อยากให้ใครๆเห็นว่าเราโตแล้วนะไม่ใช่เด็กๆ แต่สายตาแม่และคนรอบข้างบอกว่าเราแก่แดด

ตอนอายุ 20 เรารู้สึกว่าเราโตมากพอที่จะตัดสินใจ และเล่นตัวได้เมื่อมีเพศตรงข้ามให้ความสนใจ และแม่บอกว่าไม่ต้องรีบ  เรายังมีเวลาตัดสินใจอีกหลายปี

ตอนนี้อายุ 30 ต้นๆ  เรายังรู้สึกว่าเรายังเด็ก  ไม่เป็นโล้เป็นพายอะไร รับผิดชอบอะไรยังไม่ดีพอ  แต่แม่และใครๆกลับบอกว่า เราแก่แล้วนะ เราควรจะตัดสินใจบางเรื่องในชีวิต  เพราะถ้าผ่านช่วงเวลานี้ไม่มีไป  เราก็จะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก

ไม่ได้ดื้อ หรือหยิ่งยโสที่จะหยุดนิ่งคิด ไม่เร่งรีบที่จะตัดสินใจ หรือแสวงหาใครสักคนมาเดินข้างๆ  เพราะการเดินคนเดียวก็ไม่ได้เลวร้ายเกินไป  ในช่วงเวลาที่เหงา เศร้า ทุกข์ เราก็ยังมีเพื่อนดีๆหลายคนเดินข้างๆกัน ไม่ต้องเร่งจังหวะการเดินเร็วเพื่อตามใครบางคน เมื่อรู้สึกกลัวว่าเขาจะทิ้ง ไม่ต้องกังวลใจเดินตามหา เมื่อรู้สึกว่าเขาหายไป  ไม่ต้องหยุดรอใครเมื่อเขาลังเล ไม่ต้องเสียใจเมื่อหยุดเดิน แล้วพบว่าไม่มีเขาอยู่ข้างๆ   การเดินทางคนเดียว ไม่ได้เลวร้ายเกินไปนัก เพราะการเดินคนเดียวไม่ได้หมายความว่าไม่มีใคร  เพียงแต่ใครหลายคนในชีวิตเราอาจต่างมีเส้นทางของตนเอง ที่เราต่างต้องเดินไปพร้อมๆกัน คนละเส้นทางที่อาจบรรจบกันบ้าง ขนานกันบ้าง แต่เราก็จะคอยเป็นกำลังใจให้กันในเส้นทางของตัวเอง ….

การเดินทางก็จะมีแต่ความสนุกและมีกำลังใจเดินไปให้ถึงจุดหมายปลายทาง ได้โดยมีความสุข แม้จะเป็นการเดินทางคนเดียว แต่ก็ไม่ได้เดียวดาย …(จริงๆ)

2 ของความคิดเห็น กุมภาพันธ์ 8, 2007 owlnista007

ช้าไปไหม ถ้าหัวใจเพิ่งรู้สึก

จะช้าไปไหม

ถ้าหัวใจเพิ่งจะรู้สึก

ว่าสิ่งที่ทับถมอยู่ลึกๆ

มันคือตะกอนตกผลึกของความห่วงใย

คงไม่กล้าจะเรียกว่ารัก

เพราะอาจจะเป็นแค่ความผูกพันของเพื่อนก็ได้

แต่สิ่งที่มากกว่า ที่ควรเข้าใจ

คือความเปลี่ยนแปลงของหัวใจ ในวันที่ไร้เงาเธอ

แค่อยากจะบอกบางสิ่ง

เป็นความจริงที่ถามตัวเองเสมอ

รู้สึกยังไงแน่ กับเพื่อนอย่างเธอ

แค่ใจหายเมื่อไม่ได้เจอ หรือคือรักกัน

จะช้าไปไหม…..

ถ้าหัวใจอยากจะขอ

เธอหันกลับมาสักครั้ง ก็คงมากพอ

คงคุ้มค่ากับการรอที่เนิ่นนาน

ถ้าอยากได้ยินคำว่าขอโทษ

ก็จะบอกว่า อย่าโกธรกันเลยนะ

สิ่งที่ผ่านมา อาจเป็นแค่โทสะ

ที่ไม่เข้าใจ วาระเรื่องของหัวใจ

แต่ในวันที่ไร้เงาเธอเช่นวันนี้

ฉันถือว่าเป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่

สอนให้รู้ เรื่องความต้องการของหัวใจ

สอนให้ตอบหัวใจด้วยความจริง

ขอบคุณ สำหรับสิ่งที่ผ่านมา

เรื่องราวที่มีค่าทุกๆสิ่ง

เรื่องราวดีๆ ที่เธอทำให้ด้วยใจจริง

เป็นเรื่องดีๆ อย่างยิ่งที่ควรตอบแทน

ขอบคุณที่บอกให้รู้ว่ารัก

ขอบคุณที่ทำให้รู้ว่าฉันมีค่า

แม้คนอื่นจะไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา

แต่เธอ ทำให้รู้ว่าฉันมีค่าเสมอสำหรับใคร

ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ทุกสิ่งที่เธอมีให้

มันเป็นคำตอบมากกว่า  ความรัก ความเข้าใจ

มากกว่าที่ฉันควรตอบกลับไปว่า ฉันก็………

(ขอบคุณสำหรับ ความรักด้านบวก ที่ทำให้มีกำลังใจเดินต่อไปในโลกลมๆใบนี้)

Add comment กุมภาพันธ์ 8, 2007 owlnista007

Hello world!

เมื่อวานเกิดอาการแย่ระยะสุดท้าย

หลังจากโทรหาติ๊ดตอนเช้าก็มีสติมากขึ้น พยายามทบทวนแต่ก็ยังหาวิธีการไม่เจอ  แต่ยังทำงานต่อได้

ตอนบ่ายแก่ๆ หลังจากไปนั่งฟัง  ”นิ้วกลม”เปิดตัวหนังสือเล่มใหม่ และนั่งอ่านสมองไหว ในฮ่องกง จนจบเล่ม  ทำให้มีแรงผลักในการทำงานขึ้น นิ้วกลมเป็น   นักเขียนรุ่นใหม่ ที่มีผลงานออกมา มากพอที่จะยืนยันได้ว่าน่าจะขยันเขียน ทั้งที่มีงานประจำ เป็นก็อปปี้ไรเตอร์ในบริษัทโฆษณา งานน่าจะหนักและเครียดไม่ต่างจากเรา แต่ก็ยังรักและแบ่งเวลาให้การเขียนได้เก่งมากๆ มากขนาดที่ทำให้เอกลับมานั่งคิดว่า จริงๆแล้วเราอยากเขียน หรือรักมันจริงหรือเปล่า ถ้ารักหรืออยากเขียนทำไมไม่ลงมือจริงๆซักที บล็อกนี้ก็มีที่มาส่วนหนึ่งจากเรื่องนี้ ถ้ารักที่จะเขียนก็ต้องเขียน เอก็เลยลงมือเขียนในเรื่องที่เราอยากเขียน ด้วยเหตุผลสำคัญสองข้อ
1. อยากสื่อสารกับเพื่อนๆ โดยไม่ต้องพูด เพราะบางทีเรามีเรื่องที่อยากบอกมากมาย แต่ไม่อยากพูด การเขียนน่าจะเป็นช่องทางที่ดี ถ้าเพื่อนอยากรู้ก็เปิดเข้ามาอ่าน ถ้าขี้เกียจก็เอาไว้ก่อนไว้วันหลังก็ได้ ไม่เหมือนโทรศัพท์ หรือการเจอกันซึ่งการเลือกจะฟังหรือจะเจอดูจะทำรายน้ำใจกันเกินไป แหม ก็อยากพูดไม่พร้อมกัน ไม่ได้หมายความว่าไม่รักกันนี่
2. ฝึกตัวเองให้เขียนเป็นกิจวัตร และถือเป็นการระบายเรื่องแย่ๆ เพื่อแบ่งปันให้เพื่อนรู้ และเป็นการตั้งสติในแต่ละวันด้วย

คิดว่าวันนี้จะเริ่มต้นใหม่ให้ดีๆ ซึ่งก็ดีพอสมควร ขอบคุณชีวิตที่รู้สึกแย่ๆไม่ค่อยนาน ก็มีเรื่องอะไรสักอย่าง ใครซักคนมาเตือนให้ได้สติเสมอ …

ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ……………….

3 ของความคิดเห็น กุมภาพันธ์ 7, 2007 owlnista007